“Anomadassī bhagavā, nisinno pabbatantare; Mettāya aphari loke, appamāṇe nirūpadhi.

Kapi ahaṁ tadā āsiṁ, himavante naguttame; Disvā anomadassiṁ taṁ, buddhe cittaṁ pasādayiṁ.

Avidūre himavantassa, ambāsuṁ phalino tadā; Tato pakkaṁ gahetvāna, ambaṁ samadhukaṁ adaṁ.

Taṁ me buddho viyākāsi, anomadassī mahāmuni; Iminā madhudānena, ambadānena cūbhayaṁ.

Sattapaññāsakappamhi, devaloke ramissati; Avasesesu kappesu, vokiṇṇaṁ saṁsarissati.

Khepetvā pāpakaṁ kammaṁ, paripakkāya buddhiyā; Vinipātamagantvāna, kilese jhāpayissati.

Damena uttamenāhaṁ, damitomhi mahesinā; Pattomhi acalaṁ ṭhānaṁ, hitvā jayaparājayaṁ.

Sattasattatikappasate, ambaṭṭhajasanāmakā; Catuddasa te rājāno, cakkavattī mahabbalā.

Paṭisambhidā catasso, …pe… kataṁ buddhassa sāsanaṁ”.

Itthaṁ sudaṁ āyasmā ambadāyako thero imā gāthāyo abhāsitthāti.

Ambadāyakattherassāpadānaṁ aṭṭhamaṁ.