- Numbered Discourses 4.105 Aṅguttara Nikāya 4.105
- 11. Clouds 11. Valāhakavagga
Mangoes Ambasutta
“Mendicants, there are these four mangoes. “Cattārimāni, bhikkhave, ambāni. What four? Katamāni cattāri?
- One is unripe but seems ripe, Āmaṁ pakkavaṇṇi,
- one is ripe but seems unripe, pakkaṁ āmavaṇṇi,
- one is unripe and seems unripe, and āmaṁ āmavaṇṇi,
- one is ripe and seems ripe. pakkaṁ pakkavaṇṇi—
These are the four mangoes. Imāni kho, bhikkhave, cattāri ambāni.
In the same way, these four individuals similar to mangoes are found in the world. Evamevaṁ kho, bhikkhave, cattāro ambūpamā puggalā santo saṁvijjamānā lokasmiṁ. What four? Katame cattāro?
- One is unripe but seems ripe, Āmo pakkavaṇṇī,
- one is ripe but seems unripe, pakko āmavaṇṇī,
- one is unripe and seems unripe, and āmo āmavaṇṇī,
- one is ripe and seems ripe. pakko pakkavaṇṇī.
And how is an individual unripe but seems ripe? Kathañca, bhikkhave, puggalo āmo hoti pakkavaṇṇī? It’s when an individual is impressive when going out and coming back, when looking ahead and aside, when bending and extending the limbs, and when bearing the outer robe, bowl and robes. Idha, bhikkhave, ekaccassa puggalassa pāsādikaṁ hoti abhikkantaṁ paṭikkantaṁ ālokitaṁ vilokitaṁ samiñjitaṁ pasāritaṁ saṅghāṭipattacīvaradhāraṇaṁ. But they don’t really understand: ‘This is suffering’ … ‘This is the origin of suffering’ … ‘This is the cessation of suffering’ … ‘This is the practice that leads to the cessation of suffering’. So ‘idaṁ dukkhan’ti yathābhūtaṁ nappajānāti …pe… ‘ayaṁ dukkhanirodhagāminī paṭipadā’ti yathābhūtaṁ nappajānāti. That’s how an individual is unripe but seems ripe. Evaṁ kho, bhikkhave, puggalo āmo hoti pakkavaṇṇī. That individual is like a mango that’s unripe but seems ripe, I say. Seyyathāpi taṁ, bhikkhave, ambaṁ āmaṁ pakkavaṇṇi; tathūpamāhaṁ, bhikkhave, imaṁ puggalaṁ vadāmi.
And how is an individual ripe but seems unripe? Kathañca, bhikkhave, puggalo pakko hoti āmavaṇṇī? It’s when an individual is not impressive … Idha, bhikkhave, ekaccassa puggalassa na pāsādikaṁ hoti abhikkantaṁ paṭikkantaṁ ālokitaṁ vilokitaṁ samiñjitaṁ pasāritaṁ saṅghāṭipattacīvaradhāraṇaṁ. But they really understand: ‘This is suffering’ … So ‘idaṁ dukkhan’ti yathābhūtaṁ pajānāti …pe… ‘ayaṁ dukkhanirodhagāminī paṭipadā’ti yathābhūtaṁ pajānāti. Evaṁ kho, bhikkhave, puggalo pakko hoti āmavaṇṇī. Seyyathāpi taṁ, bhikkhave, ambaṁ pakkaṁ āmavaṇṇi; tathūpamāhaṁ, bhikkhave, imaṁ puggalaṁ vadāmi.
And how is an individual unripe and seems unripe? Kathañca, bhikkhave, puggalo āmo hoti āmavaṇṇī? It’s when an individual is not impressive … Idha, bhikkhave, ekaccassa puggalassa na pāsādikaṁ hoti abhikkantaṁ paṭikkantaṁ ālokitaṁ vilokitaṁ samiñjitaṁ pasāritaṁ saṅghāṭipattacīvaradhāraṇaṁ. Nor do they really understand: ‘This is suffering’ … So ‘idaṁ dukkhan’ti yathābhūtaṁ nappajānāti …pe… ‘ayaṁ dukkhanirodhagāminī paṭipadā’ti yathābhūtaṁ nappajānāti. Evaṁ kho, bhikkhave, puggalo āmo hoti āmavaṇṇī. Seyyathāpi taṁ, bhikkhave, ambaṁ āmaṁ āmavaṇṇi; tathūpamāhaṁ, bhikkhave, imaṁ puggalaṁ vadāmi.
And how is an individual ripe and seems ripe? Kathañca, bhikkhave, puggalo pakko hoti pakkavaṇṇī? It’s when an individual is impressive … Idha, bhikkhave, ekaccassa puggalassa pāsādikaṁ hoti abhikkantaṁ paṭikkantaṁ ālokitaṁ vilokitaṁ samiñjitaṁ pasāritaṁ saṅghāṭipattacīvaradhāraṇaṁ. And they really understand: ‘This is suffering’ … So ‘idaṁ dukkhan’ti yathābhūtaṁ pajānāti …pe… ‘ayaṁ dukkhanirodhagāminī paṭipadā’ti yathābhūtaṁ pajānāti. Evaṁ kho, bhikkhave, puggalo pakko hoti pakkavaṇṇī. Seyyathāpi taṁ, bhikkhave, ambaṁ pakkaṁ pakkavaṇṇi; tathūpamāhaṁ, bhikkhave, imaṁ puggalaṁ vadāmi.
These four individuals similar to mangoes are found in the world.” Ime kho, bhikkhave, cattāro ambūpamā puggalā santo saṁvijjamānā lokasmin”ti.
Pañcamaṁ.