“Padumuttaro nāma jino, āhutīnaṁ paṭiggaho; Gaṇamhā vūpakaṭṭho so, himavante vasī tadā.

Ahampi himavantamhi, vasāmi assame tadā; Acirāgataṁ mahāvīraṁ, upesiṁ lokanāyakaṁ.

Pupphacchattaṁ gahetvāna, upagacchiṁ narāsabhaṁ; Samādhiṁ samāpajjantaṁ, antarāyamakāsahaṁ.

Ubho hatthehi paggayha, pupphacchattaṁ adāsahaṁ; Paṭiggahesi bhagavā, padumuttaro mahāmuni.

Sabbe devā attamanā, himavantaṁ upenti te; Sādhukāraṁ pavattesuṁ, anumodissati cakkhumā.

Idaṁ vatvāna te devā, upagacchuṁ naruttamaṁ; Ākāse dhārayantassa, padumacchattamuttamaṁ.

Satapattachattaṁ paggayha, adāsi tāpaso mama; ‘Tamahaṁ kittayissāmi, suṇātha mama bhāsato.

Pañcavīsatikappāni, devarajjaṁ karissati; Catuttiṁsatikkhattuñca, cakkavattī bhavissati.

Yaṁ yaṁ yoniṁ saṁsarati, devattaṁ atha mānusaṁ; Abbhokāse patiṭṭhantaṁ, padumaṁ dhārayissati.

Kappasatasahassamhi, okkākakulasambhavo; Gotamo nāma gottena, satthā loke bhavissati.

Pakāsite pāvacane, manussattaṁ labhissati; Manomayamhi kāyamhi, uttamo so bhavissati.

Dve bhātaro bhavissanti, ubhopi panthakavhayā; Anubhotvā uttamatthaṁ, jotayissanti sāsanaṁ’.

Sohaṁ aṭṭhārasavasso, pabbajiṁ anagāriyaṁ; Visesāhaṁ na vindāmi, sakyaputtassa sāsane.

Dandhā mayhaṁ gatī āsi, paribhūto pure ahuṁ; Bhātā ca maṁ paṇāmesi, gaccha dāni sakaṁ gharaṁ.

Sohaṁ paṇāmito santo, saṅghārāmassa koṭṭhake; Dummano tattha aṭṭhāsiṁ, sāmaññasmiṁ apekkhavā.

Bhagavā tattha āgacchi, sīsaṁ mayhaṁ parāmasi; Bāhāya maṁ gahetvāna, saṅghārāmaṁ pavesayi.

Anukampāya me satthā, adāsi pādapuñchaniṁ; Evaṁ suddhaṁ adhiṭṭhehi, ekamantamadhiṭṭhahaṁ.

Hatthehi tamahaṁ gayha, sariṁ kokanadaṁ ahaṁ; Tattha cittaṁ vimucci me, arahattaṁ apāpuṇiṁ.

Manomayesu kāyesu, sabbattha pāramiṁ gato; Sabbāsave pariññāya, viharāmi anāsavo.

Paṭisambhidā catasso, vimokkhāpi ca aṭṭhime; Chaḷabhiññā sacchikatā, kataṁ buddhassa sāsanaṁ”.

Itthaṁ sudaṁ āyasmā cūḷapanthako thero imā gāthāyo abhāsitthāti.

Cūḷapanthakattherassāpadānaṁ catutthaṁ.