“Yadā devo devakāyā, cavate āyusaṅkhayā; Tayo saddā niccharanti, devānaṁ anumodataṁ.

‘Ito bho sugatiṁ gaccha, manussānaṁ sahabyataṁ; Manussabhūto saddhamme, labha saddhaṁ anuttaraṁ.

Sā te saddhā niviṭṭhāssa, mūlajātā patiṭṭhitā; Yāvajīvaṁ asaṁhīrā, saddhamme suppavedite.

Kāyena kusalaṁ katvā, vācāya kusalaṁ bahuṁ; Manasā kusalaṁ katvā, abyāpajjaṁ nirūpadhiṁ.

Tato opadhikaṁ puññaṁ, katvā dānena taṁ bahuṁ; Aññepi macce saddhamme, brahmacariye nivesaya’.

Imāya anukampāya, devā devaṁ yadā vidū; Cavantaṁ anumodanti, ehi deva punappunaṁ.

Saṁvego me tadā āsi, devasaṅghe samāgate; Kaṁ su nāma ahaṁ yoniṁ, gamissāmi ito cuto.

Mama saṁvegamaññāya, samaṇo bhāvitindriyo; Mamuddharitukāmo so, āgacchi mama santikaṁ.

Sumano nāma nāmena, padumuttarasāvako; Atthadhammānusāsitvā, saṁvejesi mamaṁ tadā.

Tassāhaṁ vacanaṁ sutvā, buddhe cittaṁ pasādayiṁ; Taṁ dhīraṁ abhivādetvā, tattha kālaṅkato ahaṁ.

Upapajjiṁ sa tattheva, sukkamūlena codito; Kappānaṁ satasahassaṁ, duggatiṁ nupapajjahaṁ.

Paṭisambhidā catasso, …pe… kataṁ buddhassa sāsanaṁ”.

Itthaṁ sudaṁ āyasmā ekacintiko thero imā gāthāyo abhāsitthāti.

Ekacintikattherassāpadānaṁ sattamaṁ.