“Nagare dhaññavatiyā, ahosiṁ brāhmaṇo tadā; Lakkhaṇe itihāse ca, sanighaṇḍusakeṭubhe.

Padako veyyākaraṇo, nimittakovido ahaṁ; Mante ca sisse vācesiṁ, tiṇṇaṁ vedāna pāragū.

Pañca uppalahatthāni, piṭṭhiyaṁ ṭhapitāni me; Āhutiṁ yiṭṭhukāmohaṁ, pitumātusamāgame.

Tadā vipassī bhagavā, bhikkhusaṅghapurakkhato; Obhāsento disā sabbā, āgacchati narāsabho.

Āsanaṁ paññapetvāna, nimantetvā mahāmuniṁ; Santharitvāna taṁ pupphaṁ, abhinesiṁ sakaṁ gharaṁ.

Yaṁ me atthi sake gehe, āmisaṁ paccupaṭṭhitaṁ; Tāhaṁ buddhassa pādāsiṁ, pasanno sehi pāṇibhi.

Bhuttāviṁ kālamaññāya, pupphahatthamadāsahaṁ; Anumoditvāna sabbaññū, pakkāmi uttarāmukho.

Ekanavutito kappe, yaṁ pupphamadadiṁ tadā; Duggatiṁ nābhijānāmi, pupphadānassidaṁ phalaṁ.

Anantaraṁ ito kappe, rājāhuṁ varadassano; Sattaratanasampanno, cakkavattī mahabbalo.

Paṭisambhidā catasso, …pe… kataṁ buddhassa sāsanaṁ”.

Itthaṁ sudaṁ āyasmā kusumāsaniyo thero imā gāthāyo abhāsitthāti.

Kusumāsaniyattherassāpadānaṁ chaṭṭhaṁ.