“Naggā dubbaṇṇarūpāsi, duggandhā pūti vāyasi; Makkhikāhi parikiṇṇā, kā nu tvaṁ idha tiṭṭhasī”ti.

“Ahaṁ bhadante petīmhi, duggatā yamalokikā; Pāpakammaṁ karitvāna, petalokaṁ ito gatā.

Kālena pañca puttāni, sāyaṁ pañca punāpare; Vijāyitvāna khādāmi, tepi nā honti me alaṁ.

Pariḍayhati dhūmāyati, khudāya hadayaṁ mama; Pānīyaṁ na labhe pātuṁ, passa maṁ byasanaṁ gatan”ti.

“Kiṁ nu kāyena vācāya, manasā dukkaṭaṁ kataṁ; Kissa kammavipākena, puttamaṁsāni khādasī”ti.

“Sapatī me gabbhinī āsi, tassā pāpaṁ acetayiṁ; Sāhaṁ paduṭṭhamanasā, akariṁ gabbhapātanaṁ.

Tassā dvemāsiko gabbho, lohitaññeva pagghari; Tadassā mātā kupitā, mayhaṁ ñātī samānayi; Sapathañca maṁ kāresi, paribhāsāpayī ca maṁ.

Sāhaṁ ghorañca sapathaṁ, musāvādaṁ abhāsisaṁ; Puttamaṁsāni khādāmi, sace taṁ pakataṁ mayā.

Tassa kammassa vipākena, musāvādassa cūbhayaṁ; Puttamaṁsāni khādāmi, pubbalohitamakkhitā”ti.

Pañcaputtakhādapetivatthu chaṭṭhaṁ.