“Ajjhāyako mantadharo, tiṇṇaṁ vedāna pāragū; Abbhokāse ṭhito santo, addasaṁ lokanāyakaṁ.

Sīhaṁ yathā vanacaraṁ, byaggharājaṁva nittasaṁ; Tidhāpabhinnamātaṅgaṁ, kuñjaraṁva mahesinaṁ.

Sereyyakaṁ gahetvāna, ākāse ukkhipiṁ ahaṁ; Buddhassa ānubhāvena, parivārenti sabbaso.

Adhiṭṭhahi mahāvīro, sabbaññū lokanāyako; Samantā pupphacchadanā, okiriṁsu narāsabhaṁ.

Tato sā pupphakañcukā, antovaṇṭā bahimukhā; Sattāhaṁ chadanaṁ katvā, tato antaradhāyatha.

Tañca acchariyaṁ disvā, abbhutaṁ lomahaṁsanaṁ; Buddhe cittaṁ pasādesiṁ, sugate lokanāyake.

Tena cittappasādena, sukkamūlena codito; Kappānaṁ satasahassaṁ, duggatiṁ nupapajjahaṁ.

Pannarasasahassamhi, kappānaṁ pañcavīsati; Vītamalā samānā ca, cakkavattī mahabbalā.

Paṭisambhidā catasso, vimokkhāpi ca aṭṭhime; Chaḷabhiññā sacchikatā, kataṁ buddhassa sāsanaṁ”.

Itthaṁ sudaṁ āyasmā sereyyako thero imā gāthāyo abhāsitthāti.

Sereyyakattherassāpadānaṁ paṭhamaṁ.