“Ahaṁ pure pabbajitassa bhikkhuno, Suttaṁ adāsiṁ upasaṅkamma yācitā; Tassa vipāko vipulaphalūpalabbhati, Bahukā ca me uppajjare vatthakoṭiyo.

Pupphābhikiṇṇaṁ ramitaṁ vimānaṁ, Anekacittaṁ naranārisevitaṁ; Sāhaṁ bhuñjāmi ca pārupāmi ca, Pahūtavittā na ca tāva khīyati.

Tasseva kammassa vipākamanvayā, Sukhañca sātañca idhūpalabbhati; Sāhaṁ gantvā punadeva mānusaṁ, Kāhāmi puññāni nayayyaputta man”ti.

“Satta tuvaṁ vassasatā idhāgatā, Jiṇṇā ca vuḍḍhā ca tahiṁ bhavissasi; Sabbeva te kālakatā ca ñātakā, Kiṁ tattha gantvāna ito karissasī”ti.

“Satteva vassāni idhāgatāya me, Dibbañca sukhañca samappitāya; Sāhaṁ gantvāna punadeva mānusaṁ, Kāhāmi puññāni nayayyaputta man”ti.

So taṁ gahetvāna pasayha bāhāyaṁ, Paccānayitvāna theriṁ sudubbalaṁ; “Vajjesi aññampi janaṁ idhāgataṁ, ‘Karotha puññāni sukhūpalabbhati’.

Diṭṭhā mayā akatena sādhunā, Petā vihaññanti tatheva manussā; Kammañca katvā sukhavedanīyaṁ, Devā manussā ca sukhe ṭhitā pajā”ti.

Suttapetavatthu ekādasamaṁ.