“Anekavaṇṇaṁ darasokanāsanaṁ, Vimānamāruyha anekacittaṁ; Parivārito accharāsaṅgaṇena, Sunimmito bhūtapatīva modasi.

Samassamo natthi kuto panuttaro, Yasena puññena ca iddhiyā ca; Sabbe ca devā tidasagaṇā samecca, Taṁ taṁ namassanti sasiṁva devā; Imā ca te accharāyo samantato, Naccanti gāyanti pamodayanti.

Deviddhipattosi mahānubhāvo, Manussabhūto kimakāsi puññaṁ; Kenāsi evaṁ jalitānubhāvo, Vaṇṇo ca te sabbadisā pabhāsatī”ti.

So devaputto attamano, …pe… yassa kammassidaṁ phalaṁ.

“Ahaṁ bhadante ahuvāsi pubbe, Sumedhanāmassa jinassa sāvako; Puthujjano ananubodhohamasmi, So satta vassāni paribbajissahaṁ.

Sohaṁ sumedhassa jinassa satthuno, Parinibbutassoghatiṇṇassa tādino; Ratanuccayaṁ hemajālena channaṁ, Vanditvā thūpasmiṁ manaṁ pasādayiṁ.

Na māsi dānaṁ na ca matthi dātuṁ, Pare ca kho tattha samādapesiṁ; Pūjetha naṁ pūjanīyassa dhātuṁ, Evaṁ kira saggamito gamissatha.

Tadeva kammaṁ kusalaṁ kataṁ mayā, Sukhañca dibbaṁ anubhomi attanā; Modāmahaṁ tidasagaṇassa majjhe, Na tassa puññassa khayampi ajjhagan”ti.

Anekavaṇṇavimānaṁ aṭṭhamaṁ.