“Sampannaṁ sālikedāraṁ, suvā bhuñjanti kosiya; Paṭivedemi te brahme, na ne vāretumussahe.

Eko ca tattha sakuṇo, yo nesaṁ sabbasundaro; Bhutvā sāliṁ yathākāmaṁ, tuṇḍenādāya gacchati”.

“Oḍḍentu vāḷapāsāni, yathā bajjhetha so dijo; Jīvañca naṁ gahetvāna, ānayehi mamantike”.

“Ete bhutvā pivitvā ca, pakkamanti vihaṅgamā; Eko baddhosmi pāsena, kiṁ pāpaṁ pakataṁ mayā”.

“Udaraṁ nūna aññesaṁ, suva accodaraṁ tava; Bhutvā sāliṁ yathākāmaṁ, tuṇḍenādāya gacchasi.

Koṭṭhaṁ nu tattha pūresi, suva veraṁ nu te mayā; Puṭṭho me samma akkhāhi, kuhiṁ sāliṁ nidāhasi”.

“Na me veraṁ tayā saddhiṁ, koṭṭho mayhaṁ na vijjati; Iṇaṁ muñcāmiṇaṁ dammi, sampatto koṭasimbaliṁ; Nidhimpi tattha nidahāmi, evaṁ jānāhi kosiya”.

“Kīdisaṁ te iṇadānaṁ, iṇamokkho ca kīdiso; Nidhinidhānamakkhāhi, atha pāsā pamokkhasi”.

“Ajātapakkhā taruṇā, puttakā mayha kosiya; Te maṁ bhatā bharissanti, tasmā tesaṁ iṇaṁ dade.

Mātā pitā ca me vuddhā, jiṇṇakā gatayobbanā; Tesaṁ tuṇḍena hātūna, muñce pubbakataṁ iṇaṁ.

Aññepi tattha sakuṇā, khīṇapakkhā sudubbalā; Tesaṁ puññatthiko dammi, taṁ nidhiṁ āhu paṇḍitā.

Īdisaṁ me iṇadānaṁ, iṇamokkho ca īdiso; Nidhinidhānamakkhāmi, evaṁ jānāhi kosiya”.

“Bhaddako vatayaṁ pakkhī, dijo paramadhammiko; Ekaccesu manussesu, ayaṁ dhammo na vijjati.

Bhuñja sāliṁ yathākāmaṁ, saha sabbehi ñātibhi; Punāpi suva passemu, piyaṁ me tava dassanaṁ”.

“Bhuttañca pītañca tavassamamhi, Ratī ca no kosiya te sakāse; Nikkhittadaṇḍesu dadāhi dānaṁ, Jiṇṇe ca mātāpitaro bharassu”.

“Lakkhī vata me udapādi ajja, Yo addasāsiṁ pavaraṁ dijānaṁ; Suvassa sutvāna subhāsitāni, Kāhāmi puññāni anappakāni”.

So kosiyo attamano udaggo, Annañca pānañcabhisaṅkharitvā; Annena pānena pasannacitto, Santappayi samaṇabrāhmaṇe cāti.

Sālikedārajātakaṁ paṭhamaṁ.