“Uḷāro te yaso vaṇṇo, sabbā obhāsate disā; Nāriyo naccanti gāyanti, devaputtā alaṅkatā.

Modenti parivārenti, tava pūjāya devate; Sovaṇṇāni vimānāni, tavimāni sudassane.

Tuvaṁsi issarā tesaṁ, sabbakāmasamiddhinī; Abhijātā mahantāsi, devakāye pamodasi; Devate pucchitācikkha, kissa kammassidaṁ phalan”ti.

“Ahaṁ manussesu manussabhūtā, Purimāya jātiyā manussaloke; Dussīlakule suṇisā ahosiṁ, Assaddhesu kadariyesu ahaṁ.

Saddhā sīlena sampannā, saṁvibhāgaratā sadā; Piṇḍāya caramānassa, apūvaṁ te adāsahaṁ.

Tadāhaṁ sassuyācikkhiṁ, samaṇo āgato idha; Tassa adāsahaṁ pūvaṁ, pasannā sehi pāṇibhi.

Itissā sassu paribhāsi, avinītāsi tvaṁ vadhu; Na maṁ sampucchituṁ icchi, samaṇassa dadāmahaṁ.

Tato me sassu kupitā, pahāsi musalena maṁ; Kūṭaṅgacchi avadhi maṁ, nāsakkhiṁ jīvituṁ ciraṁ.

Sā ahaṁ kāyassa bhedā, vippamuttā tato cutā; Devānaṁ tāvatiṁsānaṁ, upapannā sahabyataṁ.

Tena metādiso vaṇṇo, …pe… Vaṇṇo ca me sabbadisā pabhāsatī”ti.

Uḷāravimānaṁ paṭhamaṁ.